மறக்க முடியுமா இன்றைய நாளை 11/11/1993 நீலகிரி பெருந்துயரும், தாய்மடியின் உயிர்ப்பாழிகளும்
நீலக் குறிஞ்சிகள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை பூத்துக் குலுங்கி, உலகையே தன் மடியில் இழுத்து அணைத்துக் கொள்ளும் பேரெழில் வாய்ந்த இயற்கை அரசி நீலகிரி. மேகக் கூட்டங்கள் நடைபழகும் சிகரங்கள், பனி படர்ந்த பள்ளத்தாக்குகள், எப்போதும் சிலிர்க்க வைக்கும் குளிர் காற்று எனப் பூலோகத்தின் சொர்க்கமாகத் திகழும் இந்த மலைத்தொடர், கோடிக்கணக்கான உயிர்களின் வாழ்வாதாரக் கருவறை. ஆனால், அதே இயற்கைத் தாய் தன் பெருங்கோபத்தை வெளிப்படுத்திய அந்த ஒரு நள்ளிரவு, மனித வரலாற்றிலும் இயற்கை வரலாற்றிலும் ஆறாத ரணத்தை விதைத்துவிட்டது.
1993-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 11-ஆம் தேதி, நள்ளிரவு 11 மணி. இடி முழக்கமும் பெருமழையும் மலைக்காடுகளை உலுக்கிய அந்தத் தருணத்தில் நிகழ்ந்த பெருந்துயரை காலங்கள் எத்தனை உருண்டோடினாலும் மனித மனங்களால் மறந்துவிட முடியுமா?
சரிந்து விழுந்த பெருமலை: நள்ளிரவில் பறிபோன உயிர்கள்
வானம் தன் கதவுகளைத் திறந்து நீரை அப்படியே கொட்டியது போல ஒரு அடைமழை. பல நாட்களாகத் தேங்கிய நீரினால் மலையின் பிடிப்பு தளர்ந்துபோய், கண்ணிமைக்கும் நொடியில் நிலப்பரப்பே தடம் மாறியது. மலையின் மேலிருந்து பெரும் பாறைகளும், டன் கணக்கிலான சகதியும், வேரோடு சாய்ந்த மரங்களும் ஆக்ரோஷமான பெருவெள்ளமாக உருண்டோடி வந்தன.
அந்த நள்ளிரவில், குளிரைத் தாங்கிக்கொள்ள கம்பளிப் போர்வைகளுக்குள் சுருண்டு, நாளைய விடியலை நோக்கி நிம்மதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்த மனிதர்கள் விழித்துப் பார்க்கக் கூட நேரமிருக்கவில்லை.
பச்சிளம் குழந்தைகள் தாயின் மார்போடு அணைந்தபடியே மண்ணுக்குள் மூழ்கினர்.
முதுமையின் தளர்வோடு படுத்திருந்த பெரியவர்கள், உழைத்துப் பிழைத்த குடும்பத் தலைவர்கள் என எண்ணற்ற குடும்பங்கள் ஒட்டுமொத்தமாக ஒரே நொடியில் மண்ணோடு மண்ணாகப் புதைந்து போயினர்.
கூரை வீடுகளும், பல தலைமுறைகளாகக் கட்டியெழுப்பிய கனவுகளும் கண்ணெதிரே மண்ணோடு கலந்து புதைகுழியாக மாறின.
ஒரு சில நிமிடங்களில் ஊர்களின் சுவடுகளே மறைந்து, மலைப்பகுதியே அமைதியான சுடுகாடாக மாறிய கொடூரம் அது.
மடிந்துபோன காட்டுயிர்களும் ஊமையான அழுகுரல்களும்
மனிதர்களின் இழப்பு உலகிற்குத் தெரிந்தது; ஆனால் மனிதனின் காலடி படாத அடர்ந்த சோலைக்காடுகளுக்குள் அந்த இரவில் நிகழ்ந்த பேரழிவு எவராலும் கணக்கிட முடியாத ஒன்று. நீலகிரி என்பது வெறும் பாறைகளும் சாலைகளும் மட்டுமல்ல; அது உலகின் மிக அரிய பல்லுயிர்ச் சூழலின் புகலிடம்.
அரிய வனவிலங்குகள்: மலை முகடுகளின் கம்பீர அடையாளமான நீலகிரி வரையாடுகள் சரிந்து விழுந்த பாறைகளுக்கிடையே சிக்கி மடிந்தன. மரங்களின் உச்சி வாழ்விடமாகக் கொண்ட நீலகிரி கருங்குரங்குகள் (Nilgiri Langur), இரவாடிப் பாலூட்டியான மலபார் புனுகுப்பூனைகள், புலி, சிறுத்தை மற்றும் யானைக் கூட்டங்கள் பெருமண் சரிவிலும் சகதி வெள்ளத்திலும் சிக்கித் தப்ப வழியின்றி மாண்டன. தாயைப் பிரிந்த குட்டிகளின் கதறல்கள் அந்தக் காட்டின் பெருமழைக் சத்தத்தில் அமுங்கிப் போயின.
அரிய வகைப் பறவைகள்: அடர்ந்த சோலைக் காடுகளில் மட்டுமே வாழும் நீலகிரி சிரிப்பான் (Nilgiri Laughingthrush), சோலைக் கிளி (Nilgiri Wood Pigeon), நீலகிரி ஈப்பிடிப்பான் (Nilgiri Flycatcher) உள்ளிட்ட அரிய வகைப் பறவைகளின் கூடுகளும், அடைகாக்கப்பட்ட முட்டைகளும், சிறகடிக்கத் தெரியாத குஞ்சுகளும் பெருமரங்கள் வேரோடு சாய்ந்த போது அந்த மண்ணோடு மண்ணாக நசுங்கிப் போயின.
அழிந்துபோன பூர்வீக மரங்கள்: நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகள் பழமையான பலா மரங்கள், அரிய வகை சோலை மரங்கள், மருத்துவக் குணம் கொண்ட மரங்கள் மற்றும் பல அரிய ஆர்க்கிட் மலர்த் தாவரங்கள் வேரோடு பெயர்ந்து மண்ணுக்குள் சமாதியாயின. மண்ணைப் பிடித்து நிறுத்தும் பூர்வீகச் சோலை மரங்கள் அழிக்கப்பட்டு, நீர் உறிஞ்சும் வெளிநாட்டு மரங்கள் நட்டதன் விளைவை இயற்கை அன்றிரவு மிகக் கொடூரமாக உணர்த்தியது.
வாய்பேச முடியாத அந்த அப்பாவி உயிரினங்கள், எந்தத் தவறும் செய்யாமல் இயற்கையின் சீற்றத்திற்குப் பலியாகிவிட்டன.
சகதிக்குள் கசிந்த கருணையும் போர்க்கால மீட்புப் பணியும்
விடிந்தும் விடியாத அதிகாலையில் நீலகிரியே கண்ணீரில் மிதந்தது. சாலைகள் துண்டிக்கப்பட்டு, மின்கம்பங்கள் சாய்ந்து, தகவல் தொடர்பு சாதனங்கள் முற்றிலும் செயலிழந்தன. எங்கு பார்த்தாலும் அழுகுரல்களும், உறவுகளைத் தேடும் கதறல்களும் எதிரொலித்தன. அந்தப் பயங்கரமான இருளிலும் சகதியிலும் வெளிப்பட்டது மனிதத்தின் எல்லையற்ற கருணை.
மீட்புப் படையினர், தீயணைப்பு வீரர்கள், காவல் துறையினர் மற்றும் உள்ளூர் வாசிகள் தங்கள் உயிரைத் துச்சமென மதித்துக் களமிறங்கினர்.
எப்போது மீண்டும் மண் இடிந்து விழுமோ என்ற மரண பயத்திற்கு நடுவே, வெறும் கைகளாலும் மண்வெட்டிகளாலும் சகதியைத் தோண்டி உயிர்களைத் தேடினர்.
தாயின் சடலத்தின் அடியில் உயிருக்குப் போராடிய குழந்தைகளை மீட்கும்போது மீட்பாளர்களின் கண்களிலிருந்தும் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது.
சிதைந்துபோன உடல்களைத் தோளில் சுமந்து, பல கிலோமீட்டர் தூரம் கால்நடையாகவே மலைப்பாதைகளைக் கடந்து மருத்துவமனைகளுக்குக் கொண்டு சேர்த்தனர்.
உணவு, உடை, உறைவிடம் தந்து காயமடைந்தோரைத் தாங்கிய பொதுமக்களின் கருணை, அந்தப் பேரழிவின் நடுவே நம்பிக்கையின் ஒளிக் கீற்றாக விளங்கியது.
வருங்காலப் பாதுகாப்பு: பாதுகாப்பான மலைப்பாதையும் நம் கடமையும்
1993 நவம்பர் 11 கற்பித்த பாடம் மிகக் கடுமையானது. இயற்கையின் எல்லைகளை அத்துமீறி ஆக்கிரமிக்கும்போது, அது திருப்பித் தரும் சீற்றத்தைத் தாங்கும் சக்தி மனித குலத்திற்கு இல்லை.
இனி வரும் காலங்களில் இதுபோன்றதொரு கோர விபத்து நிகழாமல் தடுக்கவும், சுற்றுலாப் பயணிகள் எவ்வித அச்சமும் இன்றி, நெஞ்சில் நிம்மதியோடும் பாதுகாப்பு உணர்வோடும் மலைகளின் ராணியைக் கண்டு களிக்கவும் நாம் போர்க்கால அடிப்படையில் சில முன்னெடுப்புகளைச் செய்ய வேண்டும்:
இயற்கைப் பொறியியல் பாதுகாப்புச் சுவர்கள்: நிலச்சரிவு அதிகம் நிகழும் அபாயகரமான வளைவுகளிலும் சரிவுகளிலும் அதிநவீன தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தி, மலைகளின் அழகையும் வலிமையையும் கெடுக்காத வண்ணம் உறுதியான தாங்குசுவர்கள் மற்றும் கம்பி வலை அமைப்புகளை நிறுவ வேண்டும்.
பூர்வீகச் சோலை மரங்களை நடுதல்: வெளிநாட்டு மரங்களை அகற்றிவிட்டு, மண்ணை ஆழமாக வேரூன்றிப் பிடித்து வைக்கும் நாட்டு மரங்களை மலைச்சரிவுகளில் பெருமளவில் நட வேண்டும். இது மண் அரிப்பைத் தடுத்து மலைக்குப் புதிய பலத்தைக் கொடுக்கும்.
இயற்கை நீர்வழிப்பாதைகளைப் பாதுகாத்தல்: மலையிலிருந்து பெருக்கெடுக்கும் மழைநீர் குடியிருப்புப் பகுதிகளுக்குள்ளோ சாலைகளிலோ பாயாமல், இயற்கையான ஓடைகள் வழியே சீராகச் செல்வதற்கான முறையான வடிகால் அமைப்புகளைத் தூர்வாரிப் பராமரிக்க வேண்டும்.
அதிநவீன முன்னெச்சரிக்கை உணர்விகள்: மலையின் அசைவுகளையும், நிலத்தடி நீரின் அழுத்தத்தையும் முன்கூட்டியே கண்காணிக்கும் டிஜிட்டல் சென்சார்களை மலைப்பாதைகளில் பொருத்தி, பேரிடர் நிகழும் முன்பே மக்களைப் பாதுகாப்பான இடங்களுக்கு அப்புறப்படுத்தும் அமைப்பை உருவாக்க வேண்டும்.
சூழலியல் தாங்குதிறன் சார்ந்த சுற்றுலா: அளவுக்கு அதிகமான வாகனப் போக்குவரத்தைக் கட்டுப்படுத்தி, மலைப்பகுதிகளின் சூழல் கெடாத வகையில் பொறுப்புணர்வு மிக்க சுற்றுலாவை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.
மண்ணோடு மண்ணாகப் புதைந்துபோன மனித உயிர்களுக்கும், தங்களின் வாழ்விடங்களை இழந்து மாண்டுபோன வனவிலங்குகளுக்கும் நாம் செய்யும் மிகப்பெரிய அஞ்சலி, எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற ஒரு துயரம் மீண்டும் ஒருபோதும் நிகழாமல் தடுப்பதே ஆகும். இயற்கையை அதன் போக்கில் வாழ விடுவோம்; மலைகளின் அரசியான நீலகிரியை எவ்வித பேராபத்துகளும் அற்ற, அமைதியும் பாதுகாப்பும் நிறைந்த பசுமைப் பூமியாகப் போற்றிப் பாதுகாப்போம்.
